Heb altijd het vertrouwen behouden

In de zomer van 2016 ondertekende  een drie-jarig contract bij Willem II. De aanvallende middenvelder kwam over van het IJslandse Stjarnan FC en begon bij de O19, maar mocht in zijn eerste seizoen alleen trainen en meedoen in oefenwedstrijden. De vrijgave vanuit de FIFA duurde bijna een jaar, zodat hij pas dit seizoen ook voor de competitie mag uitkomen voor de O19 en het Belofteteam. In de winterstop ging hij met de hoofdmacht mee op trainingskamp en kwam hij als invaller binnen de lijnen in de oefenwedstrijd tegen Hibernian. Sinds januari traint hij mee bij de A-selectie en zat al enkele malen op de bank. Maar dit weekend maakte hij zijn officiële debuut voor de Tricolores, door in de 92e minuut in te vallen voor Bartholomew Ogbeche. Bijna sloot hij zijn debuut af met een doelpunt, maar bij het afronden ging het door de nervositeit net mis.

De redactie van de Voetbalacademie blikte na afloop terug op zijn debuut. “Het was ‘fun’ om in te vallen, maar ik moet wel eerlijk bekennen dat ik erg nerveus was. Sowieso was het een goede ervaring voor me, want iedere voetballer wil uiteindelijk het hoogste bereiken: spelen in het eerste team.” Toch was het begin van zijn verblijf in Tilburg een moeilijke periode. “Ik mocht in mijn eerste seizoen niet voor het ‘echie’ spelen en daar heb ik het moeilijk mee gehad. Je zit bij een team, maar eigenlijk ook weer niet. Daarnaast moest ik me aanpassen aan een nieuwe omgeving, taal en cultuur. Maar over het algemeen gaat dat ons IJslanders heel goed af. Gelukkig voor mij wonen mijn ouders, broertje en zusje hier ook en dat heeft me al die tijd vertrouwen gegeven, dat het uiteindelijk in orde zou komen met mijn speelgerechtigdheid. Ik ben er al die tijd in blijven geloven en de warmte van het thuisfront is daarin heel belangrijk geweest. Mijn familie is toch de basis waar ik elke dag terug kom en als je dan thuis komt van een training, dan is dat in een vertrouwde omgeving. Waar een schouder voor je is, als je bent gaan kijken bij een competitiewedstrijd van je team, waar je helaas zelf nog niet mag meedoen. Dat is moeilijk voor me geweest, maar omdat mijn familie hier ook is, ben ik het vertrouwen in mezelf en de toekomst altijd blijven houden.”

Ook broertje Arnór mag zich sinds 2017 een Stoere Kerel noemen, want de twee voetballende zoon in huize Kristinsson maakt deel uit van de Voetbalacademie. Hij speelt bij Willem II O17 en is in zijn eerste seizoen net als zijn grote broer (nog) niet speelgerechtigd. Kristófer, die zichzelf als een kopsterke, tweebenige aanvaller omschrijft ziet de toekomst hoopvol tegemoet. “Ik wil voetballen en aanvallen, maar weet dat een aanvaller ook mee moet verdedigen. Ik hoop in de rest van dit seizoen zoveel mogelijk speelminuten te gaan krijgen en de mensen in Tilburg laten zien wat ik allemaal kan.”

Tekst: Henk van Meel
Foto’s: Geert van Erven

26-02-2018|